Θα προκαλέσουν βροχή με λέιζερ!

Ελβετοί και Γερμανοί επιστήμονες, με επικεφαλής τον φυσικό Τζερόμ Κασπαριάν του πανεπιστημίου της Γενεύης, που παρουσίασαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό “Nature Communications”, σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», κατάφεραν, στοχεύοντας τον αέρα με ισχυρά λέιζερ, να αναπτύξουν σταγονίδια νερού, ένα σημαντικό πρώτο βήμα για την «πυροδότηση» βροχής.Τα νέφη γενικώς δημιουργούνται, όταν αερομεταφερόμενα σωματίδια δρουν ως πυρήνες για τη συμπύκνωση γύρω τους υδρατμών, που κάποια στιγμή γίνονται σταγόνες και μετά βροχή.Η τεχνική με την ονομασία «υγροποίηση με τη βοήθεια λέιζερ» πιστεύεται ότι μπορεί μελλοντικά να επιτρέψει τον μερικό έλεγχο αναφορικά με το πού και πότε θα βρέξει, εφόσον η ατμόσφαιρα μιας περιοχής είναι επαρκώς υγρή (αν διαθέτει έστω σχετικά χαμηλή υγρασία έως 70%, ενώ αν υπάρχει πλήρης ξηρασία στον αέρα, δεν μπορεί να προκληθεί βροχή).Οι ερευνητές έκαναν επίδειξη της τεχνικής κοντά στη λίμνη της Γενεύης, χρησιμοποιώντας ένα φορητό εργαστήριο υπέρυθρων λέιζερ με την ονομασία Teramobile.Μετά από πειράματα 133 ωρών, οι παλμοί φωτός του λέιζερ κατάφεραν να δημιουργήσουν σωματίδια νιτρικού οξέος στην ατμόσφαιρα, τα οποία λειτούργησαν ως «κόλλα» (πυρήνες) για την πρόσδεση γύρω τους μορίων νερού, δημιουργώντας έτσι σταγόνες που δεν εξατμίζονταν.Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, οι σταγόνες είχαν αποκτήσει σταθερή διάμετρο λίγων χιλιοστών του χιλιοστού, δηλαδή ήσαν ακόμα αρκετά μικρές για να πέσουν σαν βροχή στο έδαφος, αλλά αρκετά μεγάλες για να ενθαρρύνουν τους επιστήμονες να συνεχίσουν τα πειράματά τους, με την ελπίδα ότι η βελτίωση της μεθόδου θα παράγει μεγαλύτερες σταγόνες και, τελικά, την επιθυμητή βροχή.Όπως παραδέχτηκε ο Κασπαριάν, χρειάζονται ακόμα πολλές προσπάθειες μέχρι να δημιουργηθεί τεχνητή βροχή, καθώς πρέπει να δημιουργηθούν σταγόνες δέκα έως 100 φορές μεγαλύτερες, ώστε να είναι αρκετά βαριές για να πέσουν στη γη.

Εμφανίστηκε όμως αισιόδοξος ότι η τεχνική επιδέχεται βελτιώσεων και ότι κάποια στιγμή θα μπορεί όχι μόνο να παράγεται βροχή, αλλά και να αποτρέπεται.

Το τελευταίο ίσως καταστεί εφικτό, αν σκοπίμως δημιουργούνται στον ουρανό πάρα πολλές μικροσκοπικές σταγονίτσες νερού, που θα είναι τόσο ελαφριές, ώστε να μην μπορούν να πέσουν ως βροχή στο έδαφος. «Μπορεί μια μέρα με αυτό τον τρόπο να μετριάζουμε τους μουσώνες ή να μειώνουμε τις πλημμύρες σε μια περιοχή», όπως είπε.

Οι προσπάθειες ελέγχου του καιρού μέσω διάχυσης χημικών ουσιών στον ουρανό σημείωσαν έξαρση στην Κίνα, την περίοδο πριν και κατά τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων του 2008, όταν η μετεωρολογική υπηρεσία του Πεκίνου διέθετε μέχρι και ειδικό γραφείο για την τροποποίηση του καιρού.

Ο Κασπαριάν υποστηρίζει ότι η μέθοδος μέσω λέιζερ έχει σαφή πλεονεκτήματα σε σχέση με την χρήση χημικών ουσιών για την τεχνητή δημιουργία πυρήνων νεφών.

Όπως ανέφερε, το λέιζερ επιτρέπει συνεχή χρήση όλο το 24ωρο σε ύψος αρκετών χιλιομέτρων στον αέρα (άρα το λέιζερ δεν χρειάζεται να μεταφέρεται με αεροπλάνο), στοχεύει σε συγκεκριμένα σημεία του ουρανού και δεν διασπείρει τυχαία στην ατμόσφαιρα τεράστιες ποσότητες χημικών ουσιών, όπως ιωδιδίου του αργύρου, κάτι που συμβαίνει με τις έως τώρα χημικές μεθόδους.

Ακόμα, το λέιζερ, εκτός από στόχευση σε συγκεκριμένα σημεία, μπορεί να ρυθμιστεί να «σαρώνει» ολόκληρες περιοχές του ουρανού. «Άλλωστε, και τα νυχτερινά κλαμπ αυτό κάνουν συνέχεια», όπως είπε ο Κασπαριάν.

Έκανε το γύρο του κόσμου με τα πόδια σε 11 χρόνια!

Ένας 55χρονος Καναδός που έφυγε από την πόλη του για να ξεχάσει τις στεναχώριες του θα επιστρέψει στα μέσα Οκτωβρίου, αυτή τη φορά λάμποντας από ευτυχία, αφού πέτυχε το ακατόρθωτο: να κάνει το γύρο του κόσμου με τα πόδια σε έντεκα χρόνια.

Ο Ζαν Μπελιβό, ένας ψηλός, αδύνατος άνδρας, περπατά στις όχθες της λίμνης Οντάριο με μεγάλα βήματα σπρώχνοντας ένα καροτσάκι διακοσμημένο με την καναδική σημαία όπου μεταφέρει τον υπνόσακό του και λιγοστά ρούχα.

Βρίσκεται πλέον στο Κίνγκστον, έναν από τους τελευταίους σταθμούς της πορείας του πριν από την Οτάβα και το Μόντρεαλ όπου αναμένεται να φτάσει στις 16 Οκτωβρίου έχοντας ολοκληρώσει το επίτευγμά του.Ο γκριζομάλλης Καναδός περπατά τόσο γρήγορα που οι δημοσιογράφοι αγκομαχούν να τον προφτάσουν. Ξέρει όμως να σταματάει για να τσιμπήσει κάτι χωρίς να βιάζεται, να αφηγηθεί κάποια από τις περιπέτειές του ή να συζητήσει με αγνώστους. Η γοητεία του ταξιδιού του είναι η μαγεία του άγνωστου: δεν ξέρει πού θα μπορέσει να κοιμηθεί το βράδυ, δεν εξαρτάται από κανέναν, δεν έχει παρά ελάχιστα χρήματα. Και αυτό διαρκεί εδώ και έντεκα χρόνια.

Στο Μόντρεαλ ο Μπελιβό θα ξαναβρεί τη σύντροφό του, τη Λις, που τον στήριξε καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του.

Τον ενθάρρυνε μάλιστα να εντάξει το εγχείρημά του στις εκδηλώσεις της Unesco για το μέλλον των παιδιών του κόσμου και τον τερματισμό της βίας.

Ο Μπελιβό έφυγε από το Μόντρεαλ στις 18 Αυγούστου 2000, την ημέρα που έκλεισε τα 45 χρόνια του, λίγο καιρό μετά τη χρεοκοπία της μικρής επιχείρησης που διατηρούσε. Για να «σβήσει» την απογοήτευσή του αποφάσισε τότε να κάνει τρέχοντας το γύρο του κόσμου. Έφτασε μάλιστα τρέχοντας μέχρι την Ατλάντα των ΗΠΑ, όπου όμως έκρινε ότι ήταν σκόπιμο να κόψει ρυθμό και να περπατήσει καλύπτοντας περισσότερα από 75.000 χιλιόμετρα διασχίζοντας 64 χώρες.Σ’ αυτά τα έντεκα χρόνια, πέρασε από ερήμους και βουνά. Ερωτεύτηκε στο Μεξικό –για εννιά ημέρες– φόρεσε τουρμπάνι στο Σουδάν, έφαγε έντομα στην Αφρική, σκύλο στην Κορέα και φίδια στην Κίνα ενώ στις Φιλιππίνες τον φρουρούσαν στρατιώτες, παρ’ όλο που δηλώνει ειρηνιστής.

Αρρώστησε σοβαρά μόνο μία φορά και νοσηλεύτηκε στην Αλγερία. Μόλις μία φορά δέχτηκε επίθεση, από δύο νεαρούς μεθυσμένους στη Νότια Αφρική. Στην Αντίς Αμπέμπα τον συνέλαβαν, χωρίς μέχρι και σήμερα να μάθει το λόγο, και τον άφησαν ελεύθερο την επόμενη ημέρα. Αρκετές φορές κοιμήθηκε κάτω από γέφυρες, σε ξενώνες αστέγων ή ακόμη και σε φυλακές. Συχνά όμως άγνωστοι άνθρωποι τον προσκαλούσαν και τον φιλοξενούσαν στο σπίτι τους και σήμερα αισθάνεται υποχρεωμένος από τη συμπάθεια που του έδειξαν οι περισσότεροι απ’ όσους γνώρισε στην πορεία του.Το ταξίδι του στοίχιζε περίπου 4.000 δολάρια κάθε χρόνο, χρήματα που ο Μπελιβό εξασφάλιζε χάρη στη σύντροφό του, αφού δεν απέκτησε ποτέ κάποιον χορηγό. Σήμερα, δεν έχει χρήματα αλλά αισθάνεται πλούσιος. «Έφυγα άδειος αλλά επέστρεψα με πνευματικά εφόδια», είπε χαρακτηριστικά. Σκοπεύει να γράψει ένα βιβλίο, να δώσει διαλέξεις και να προωθήσει «την αρμονία μεταξύ των ανθρώπων και την αλληλοκατανόηση».

Σε προσωπικό επίπεδο, είναι μια ιστορία αγάπης με αίσιο τέλος. «Είμαι η Πηνελόπη του και είναι ο Οδυσσέας μου», είπε η Λις η οποία πήγαινε να συναντήσει το σύντροφό της για μία εβδομάδα το χρόνο, κάθε Χριστούγεννα, όπου κι αν βρισκόταν αυτός στον κόσμο.

Η επιστροφή των Ζέπελιν

Η ιδέα της πτήσης με υλικά ελαφρύτερα από τον αέρα δεν είναι φυσικά καινούρια. Τα αερόπλοια εμφανίστηκαν στις αρχές του περασμένου αιώνα σαν μια επαναστατική εφεύρεση, ωστόσο η ανάπτυξή του σιακόπηκε αυτόματα από αυτό που είναι γνωστό σαν «παράγοντας-Η», όπου το Η σημαίνει «Hindenberg». Η καταστροφή του Hindenberg το 1936, στην πρώτη του υπερατλαντική πτήση και μάλιστα με τις κάμερες να καταγράφουν αποτέλεσε το κύκνειο άσμα για τα θρυλικά Ζέπελιν. Τα αεροπλάνα κυριάρχησαν πλήρως και τα αερόπλοια σχεδόν ξεχάστηκαν ή χρησιμοποιούνται ελάχιστα και μόνο για τουριστικούς λόγους. Αυτή η κατάσταση όμως φαίνεται να διαφοροποιείται σιγά σιγά. Το κόστος των καυσίμων για μια πτήση αεροπλάνου γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτο ενώ οι εκπομπές ρύπων είναι επίσης ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα.

Η σύγχρονη τεχνολογία μας παρέχει τη δυνατότητα να κατασκευάσουμε υλικά ελαφριά αλλά ταυτόχρονα πολύν ανθεκτικά και ήδη κάποιες εταιρείες άρχισαν να επενδύουν στην κατασκευή αερόπλοιων τα απόια μπορούν να έχουν πολλαπλάσια χωρητικότητα από ένα αεροπλάνο και χρήση σε διάφορες περιπτώσεις. Ένα αερόπλοιο θα μπορούσε να μεταφέρει φορτίο εώς και 1000 τόνων με τους οικονομολόγους να υποστηρίζουν ότι για φορτία μεγαλύτερα των 200 τόνων το κόστος μπορεί να είναι αντίστοιχο της θαλάσσιας μεταφοράς! Επίσης το Ζέπελιν δεν χρειάζεται ιδιαίτερες εγκαταστάσεις στο έδαφος, μπορεί να προσεγγίσει παντού και να βοηθήσει σε ανθρωπιστικές αποστολές ή στην κατάσβεση πυρκαϊών αφού, το τελευταίο μοντέλο, μπορεί να ρίξει τριπλάσια ποσότητα νερού από ένα 747 και μάλιστα πιο στοχευμένα καθώς απαιτείται πολύ μικρότερη ελάχιστη ταχύτητα.

Μπορεί όμως ένα αερόπλοιο να χρησιμοποιηθεί στις μετακινήσεις ατόμων. Σύμφωνα με τον ταξιδιωτικό κολοσσό Thomson Holidays έως το 2030 τα αερόπλοια μπορούν να κυριαρχήσουν. Υστερούν βέβαι σε ταχύτητα αλλά μπορούν να προσφέρουν ιδαίτερες ανέσεις στο ταξίδι με παροχή ολοκληρωμένων ξενοδοχειακών υπηρεσιών. Έτσι ένα υπερατλαντικό ταξίδι θα απαιτεί τριπλάσιο χρόνο αλλά θα είναι πολύ πιο άνετο για τους επιβάτες.